Rozmiar tekstu:

Wśród czynników wpływających na rozwój turystyki szczególną pozycję zajmuje polityka turystyczna. Polityka turystyczna to przede wszystkim zespół działań regulujących procesy społeczno-gospodarcze w sektorze turystycznym. Polityka turystyczna kraju czy regionu jest realizowana poprzez działania administracyjne.

Zakres polityki turystycznej może być bardzo różny w zależności od charakteru i znaczenia turystyki w poszczególnych regionach. Najczęściej obejmuje takie zagadnienia, jak:

  • zagospodarowanie przestrzenne (infrastruktura turystyczna i paraturystyczna),
  • struktury organizacyjne,
  • uwarunkowania prawne,
  • planowanie ekonomiczne,
  • edukacja i doskonalenie zawodowe,
  • marketing turystyczny,
  • interwencjonizm w zakresie konsumpcji turystycznej,
  • badania naukowe,
  • stymulowanie i wspieranie inicjatyw społecznych,
  • stymulowanie i wspieranie aktywności gospodarczej.

Świadoma polityka turystyczna zmierza do tego, aby rozwój turystyki następował w sposób planowy, nie zaś spontaniczny. Państwo, region czy gmina w ramach prowadzonej polityki oddziałuje na wszystkie elementy podaży i popytu turystycznego, praktycznie na wszystkich etapach wytwarzania i konsumpcji usług turystycznych. Właściwa polityka w tym zakresie powinna tworzyć warunki do ujawniania się i utrwalania zjawisk korzystnych dla turystyki, takich jak np.:

  • efektywność ekonomiczna podmiotów gospodarczych sektora turystyki,
  • przyrost dochodów realnych ludności,
  • korzystna koniunktura dla branży turystycznej,

jednocześnie osłabiając czynniki wpływające niekorzystnie np.:

  • recesję,
  • bezrobocie,
  • niestabilną sytuację walutową,
  • zagrożenia i destabilizację wewnętrzna i zewnętrzną, itp.

Zasadnicze cele polityki turystycznej powinny zatem obejmować:

  • rozwój infrastruktury turystycznej i paraturystycznej,
  • stworzenie dobrych warunków prawnych i organizacyjnych - struktury branżowe,
  • pobudzanie podmiotów turystycznych do działań proefektywnościowych,
  • inicjowanie tworzenia i rozwój produktów turystycznych,
  • wspieranie podmiotów gospodarczych tworzących lokalną ofertę turystyczną.

Interwencja państwa, regionu czy gminy w sferze turystyki powinna przede wszystkim polegać na tworzeniu optymalnych warunków do rozwoju branży turystycznej. Może się ona wyrażać np. w formie bezpośrednich wydatków (np. długoterminowe i niskooprocentowane kredyty, granty, subwencje, dotacje, fundusze celowe z przeznaczeniem na rozwój infrastruktury turystycznej i paraturystycznej), redukcji obciążeń finansowych (zwolnienia bądź ulgi podatkowe) lub udzielanych gwarancji (np. gwarancje kontraktów kredytowych).

Wprowadzona z dniem 1 stycznia 1999 roku reforma administracyjna kraju stworzyła nowe, daleko większe możliwości realizacji polityki regionalnej. Pozwoliła na prowadzenie polityki wewnątrz regionalnej – województw w stosunku do samych siebie, a nie tylko, jak wcześniej, wyłącznie polityki regionalnej państwa w stosunku do województw. W wyniku reformy samorząd województwa stał się odpowiedzialny zarówno za programowanie rozwoju regionu, jak i za realizację tzw. programów operacyjnych. Podobnie szereg nowych zadań scedowano na samorząd gminny i powiatowy. Warto w tym miejscu podkreślić, że większość zadań własnych przypisanych wymienionym jednostkom samorządowym ma podstawowe znaczenie dla tworzenia warunków sprzyjających rozwojowi turystyki w danym regionie.

Władze regionalne i lokalne w obecnej sytuacji społeczno-gospodarczej stoją przed nowymi jakościowo wyzwaniami, wynikającymi z praw rządzących rozwojem regionalnym i lokalnym we współczesnym świecie. Zwiększeniu ulega zakres odpowiedzialności władz regionalnych (lokalnych) za świadczenia na rzecz ludności oraz za ogólnie pojmowany rozwój regionalny (lokalny), przy jednoczesnym zwiększeniu kompetencji do samodzielnego podejmowania decyzji i kształtowania polityki finansowej. Istotną kwestią jest również to, iż władze regionalne (lokalne) w stosunku do jednostek gospodarczych są immobilne. Rozwój gospodarczy danego obszaru polega na stwarzaniu konkurencyjnych warunków w stosunku do innych jednostek przestrzennych, które spowodują utrzymanie już funkcjonujących oraz przyciągnięcie nowych podmiotów gospodarczych. Rolą władz regionalnych (lokalnych), jako animatora procesów rozwojowych, jest więc tworzenie warunków do stabilnego, harmonijnego i dynamicznego rozwoju gospodarczego danej jednostki terytorialnej.

Powyższe uwarunkowania nabierają szczególnej wagi również w odniesieniu do turystyki, gdyż konkurencja w turystyce dotyczy nie tylko podmiotów gospodarczych działających w tym sektorze, ale również jednostek przestrzennych. W walce z konkurencją zwyciężą te podmioty i obszary, które zaoferują niepowtarzalny, odpowiednio zróżnicowany, atrakcyjny produkt turystyczny. Nie wystarczą zatem same walory naturalne czy antropogeniczne, jeśli nie są one właściwie zagospodarowane i udostępnione.

 

Właściwy (optymalny) rozwój turystyki w danym regionie (województwie) wymaga ścisłej współpracy i zaangażowania zarówno władz lokalnych, regionalnych, państwowych, branży turystycznej, jak i turystycznych organizacji pozarządowych. Reasumując, można stwierdzić, że aktywność władz rządowych i samorządowych w zakresie turystyki jest niezbędnym warunkiem rozwoju turystyki.

Polityka turystyczna to przede wszystkim zespół działań administracyjnych regulujących procesy społeczno-gospodarcze w sektorze turystycznym.

zachodniopomorskie pomorskie warminsko-mazurskie podlaskie lubuskie wielkopolskie kujawsko-pomorskie mazowieckie łódzkie dolnośląskie opolskie śląskie małopolskie podkarpackie świętokrzyskie lubelskieSite map

 

Szukaj w serwisie

Newsletter

Newsletter

Gryf Turystyczny 2015

Przydatne serwisy